نا گفته پیداست، در عصر حاضر، ابزارهای جدید اطلاعاتی و در راس همه آنها؛ شبکه های اجتماعی، بخش غیرقابل انکاری از زندگی روزمره شهروندان جوامع را به خود اختصاص داده اند. این ابزارها، فضای جدیدی از گفتگوها و تبادل اطلاعات را ایجاد کرده اند که عدم توجه به شیوه ها و اصول این مراودات، گاهی صدمات جبران ناپذیری را بر پیکره شهروندان و جوامع امروزی وارد کرده است.

تربیت رسانه یکی از ضروری ترین مولفه های آموزش دانش آموزان و نوجوانان در عصر کنونی می باشد. فضاهای جدید اطلاعاتی، با تمام ویژگی های مثبتی که دارد، برای کاهش تبعات منفی آن، استفاده صحیح از رسانه و تربیت فنی این مقوله برای شهروندانی در سنین حساس، شاید تنها ابزار و شیوه غلبه بر مشکلات و آسیب های بعدی باشد. آسیب هایی که در اثر غفلت و خامی افراد، در بسیاری از مواقع به هزینه ای سنگین و غیرقابل جبران تبدیل می شود.

تربیت و آموزش نوجوانان و جوانان در عصر ارتباطات، به خانواده، مدرسه واجتماع ختم نمی شود. امروزه رسانه ها جایگاه ویژه ای رادر زندگی همه ما ایفا می کنند به طوری که گاها، تاثیررسانه ها در تربیت و زندگی ما، به قدری زیاد است که حتی آموزش و یادگیری خانواده و مدرسه را نیز تحت تاثیر خود قرار می دهد. از اینرو، تربیت رسانه ای با توجه به حساسیت های سنین نوجوانی، بایستی در اولویت های سازمان های فعال در حوزه های فرهنگی و آموزشی باشد.

شوربختانه این مهم با همه گیر شدن فضای مجازی، سیر قهقرایی را طی می کند. تدریس دروس مرتبط یا این حوزه در مدارس متوسطه، به دلایل متعددی، بر عهده مدرسان متفرقه ای نهاده شده است. حتی برگزاری نشست ها و کارگاه های آموزشی مقطعی که بتواند جرقه ای در ذهن نوجوانان مبنی بر یادگیری ابتدایی از اصول و فنون سواد رسانه ایجاد کند هم، به فراموشی سپرده شده و به نوعی، نوجوانان و جوانان کشورمان در این حوزه خطیر و در این شرایط حساس، در مبحث تربیت رسانه، به امان خدا ول شده اند.

حقیر به عنوان فردی که در این حوزه از سواد اندکی برخوردار بوده و مقاطعی به تدریس در این زمینه مشغول یوده ام، اکثریت دانش آموزان را، مایل و راغب به یادگیری تربیت رسانه دیدم. به عبارتی ساده تر، نوجوانان و جوانان، اشتیاق وافری به یادگیری علم و فنون تربیت رسانه دارند به شرطی که این اصول بر اساس شرایط روز، تخصصی و با چاشنی احترام به نظرات آنها ایراد شود.

اکنون، سواد و تربیت رسانه‌ای، یک دانش و مهارت و ضرورتی برای شهروندان جوامع امروزی می باشد. ارتباطات رودروی گذشته، اکنون به میزان قابل توجهی در شبکه های رسانه ای انجام می پذیرد و از اینرو می توان ادعا کرد، این علم، یکی از اساسی‌ترین سطوح توانمندی برای زیستن در عصر جدید بوده و به شهروندان این امکان را می دهد در فرایند تولیدات بیشمار رسانه، گرفتار تولید محتواهای دروغ و بی اساس نشود و بتواند با دریافت متفکرانه پیام ها و مهندسی آنها، در فراگرد انواع تولیدات رسانه‌ای اسیر نشود و ضمن دریافت هوشمندانه پیام‌ها و رمزگشایی آن‌ها، کنشگری توانمند و فعال باشد.

لذا لازم است، در راستای توانمندسازی مخاطبان، بالاخص کودکان، نوجوانان و جوانانی که قسمت عمده ای از اوقات فراغت خود را با گوشی ها و ابزارهای هوشمند ارتباطی طی می کنند، مهارت های تفکری و انتقادی آنها در مواجهه با انواع رسانه ها و تولید محتواها، تقویت شود. بدون این تقویت، توانمندسازی کودکان در این زمینه با مشکل روبه‌رو خواهد شد. از اینرو، آموزش‌های مربوط به سواد رسانه‌ای و اطلاعاتی باید در جهت تربیت اجتماعی، تعمیق فرهنگ‌سازی و توسعه دینداری شتاب بخشیده شود تا از این رهگذر، آسیب های متعددی که سنین نوجوانی را تهدید می کند در کوتاه مدت کاهش یافته و در بلندمدت نیز، این آموزه ها، به مانند چراغ راهی، در آینده و جایگاه افراد، مثمرثمر واقع شود.