هرکسی اندک آشنایی با فرهنگ و تاریخ دموکراسی در ایران باستان داشته باشد می‌داند که «شورا» یک نهاد بسیار مهم مردمی در تصمیم‌گیری‌ها بوده است. از طرفی فرهنگ ایران با آیین و بزرگداشت شناخته می‌شود چرا که غیر از آدمیان، ارج گذاشتن به گیاهان و درختان و همه رستنی‌ها و جانوران سودمند برای جهان هستی، در میان ایرانیان آیین همگانی بوده‌است. ایرانی‌ها برایاین از واژۀ سپاس استفاده می‌کردند واژه‌ای که در نوشته‌های پارسی‌نو از پهلوی به معنای توجه کردن، خدمت کردن، به دقت نگریستن، گرفته شده است.

دقت در همین مفهوم‌سازی و معانی آن، نشان می‌دهد که چرا آیین سپاس بوجود آمده است. این آیین لازمۀ یک جامعۀ اخلاقی و یک نظام اداری و سیاسی سامان‌یافته است. «آیین» به تداوم هویت و حیات نهادهای اجتماعی جان تازه‌ای می‌بخشد برای اینکه خود یک عنصر اجتماعی و نخ تسبیح یک جامعۀ زنده است؛ بنابراین انسان‌ها توانایی تعطیل کردن «آیین» را ندارند و نباید چنین بکند.

هرسال روز شورا که قدمتی چند هزار ساله در ایران دارد با برگزاری مراسمی گرامی داشته می‌شود و این علاوه بر این‌که زنده نگهداشتن آیین کهن فرهنگ ایرانی است، در دنیای معاصر نیز در حکم گرامیداشت نهاد مدنی برخاسته از آرای مردم است. امسال یکی از شگفتی‌های شهر ما این بود که آیین و مراسم روز شورا به فراموشی سپرده شد، گو اینکه شورایی وجود ندارد یا اگر هم هست، لابد اهمیت درخوری ندارد.

این‌که کرم از خود درخت است یا نه و دلیل برگزار نشدن این آیین خود اعضای شورا هستند یا مقام و مسئول دیگر، موضوع این یادداشت نیست بلکه یادآوری و تأکید بر این مسئله است که شورا، فراتر از اشخاص حقوقی و متعلق به مردم است و محلی برای تسویه‌حساب‌های گروهی و جناحی نیست و بجا آوردن آیین گرامیداشت آن نباید فدای گروکشی الیگارشی‌های محلی و منطقه‌ای شود.

پارس آباد مغان جمشید کریمی