هر گاه فتنه ها چون مار سمي سر از آشيانه بيرون مي آورند، تركيبي از فرصت ها و تهديدها رخ نمايي ميكنند. تهديد براي قوام و امنيت جامعه و فرصت براي محك زدن عيار خويش و ميزان بصيرت. آموزه هاي سياسي اسلام، سرشار از رهنمودهايي است كه تكليف ما را با فتنه و فتنه گر مشخص مي كند و چالشي را كه از اين مسير به دست آمده، با رهيدن همراه با بصيرت و گذرا به رفتار مناسب، از ميان بر مي دارد. نهم دي يكي از نمادهاي ماندگار در انتخاب درست مردم است كه نبرد با مار خوش خط و خال فتنه و تزوير را براي هميشه در تاريخ ثبت كرد و حكايتي جانانه از عزم ملي در مديريت سياسي كشور را رقم زد. مردم سالاري ديني در اين خيزش آگاهانه به زيبايي هر چه تمام تر قد برافراشت و بدخواهان و كينه توزان را رسواي كوي و ميدان كرد. يك چنين سرمايه سرشناسي، هميشه در صيانت از كيان ايران اسلامي جاري است و تا زماني كه بصيرت هست، پيشرفت و موفقيت نيز هست. مبارزه با فتنه نيازمند شناخت آن و شناخت فتنه نيازمند فتانت و زيركي است كه از آن به بصيرت ياد مي كنيم. روز بصيرت را بهانه مي كنيم تا نگاهي عميق تر به فتنه ها بياندازيم و هشدارهاي ديني را در اين باره با هدف بصيرت افزايي رونمايي كنيم.
پيامبر اعظم(ص) مي فرمايد” ثَلَاثٌ أَخَافُهُنَّ عَلَى أُمَّتِي مِنْ بَعْدِي الضَّلَالَةُ بَعْدَ الْمَعْرِفَةِ وَ مَضَلَّاتُ الْفِتَنِ وَ شَهْوَةُ الْبَطْنِ وَ الْفَرْجِ” سه چيز است كه از آنها برامت خود بيمناكم: گمراهي بعد از شناخت، فتنه هاي گمراه كننده، و شكم بارگي و شهوتراني.
در توصيفي كه پيامبر خدا از فتنه گران براي علي(ع) نموده، فرموده: در فتنه سرگردانند تا آنكه عدالت به سراغشان آيد. علي (ع) مي پرسد: اي پيامبر خدا! عدالت از طرف ماست يا از طرف ديگران؟ فرمود:البته از جانب ما، خداوند با ما آغاز مي كند و با ما پايان مي دهد. خداوند، پس از شرك، با ما ميان دل ها، پيوند و الفت پديد آورد.
در تقويم انقلاب اسلامي ايران، خردادماه، ماه حماسه هاي جاويد است. از پانزده خرداد 1342 كه نقطه عطف و آغاز نهضت اسلامي حضرت امام خميني(ره) گرفته تا سوم خرداد 1361 سالروز آزادسازي خرمشهر قهرمان و 14 خرداد 1368 سالروز رحلت جانسوز رهبر كبير انقلاب اسلامي، حضرت امام خميني(ره) و آغاز رهبري امام خامنه اي.
همچون سال هاي دور در خرداد سال 88 نيز مردم مسلمان كشور جمهوري اسلامي ايران، حماسه اي خلق كردند، حماسه اي كه سبب بهت و حيرت جهانيان گرديد.
عده اي براي نيل به اهداف پليد خويش، فتنه اي خلق كردند تا آن پيروزي شورآفرين بر كام ملت تلخ گردد. در اين ميان هزينه هاي سنگيني بر ملت تحميل شد. از دشمن درون كه انتظاري جز اين نبوده و نيست، ولي در اين ميان عده اي خيانت كار و منافق داخلي نيز آب به آسياب دشمن ريختندو آتش افروخته فتنه را افروخته تر نگه داشتند؛ اما ملت شريف و صبور و حماسه ساز ايران اسلامي در سايه بصيرت و آگاهي و پابه پاي ولايت عرصه را بر فتنه و فتنه گران تنگ و تنگ تر كردند. ناگزير فتنه گران براي اينكه بتوانند حماسه خلق شده ملت را به شكست بكشانند، دست به هر روش نابكاري زدند.
آنان با اردوكشي هاي خياباني به جان و مال مردم حمله كردند و اموال عمومي و شخصي ملت را در آتش كينه خويش سوزاندند. در اين حملات ناجوانمردانه عده اي از زنان و مردان اين خاك شهيد پرور، شهيد شدند و با اين كار روح احساسي ملت متدين ايران را بر انگيختند.
وقتي از اين اعمال خبيثانه طرفي نبستند و نتيجه اي نگرفتند و به هدف خويش نرسيدند، كم كم به اقداماتي ديگر دست زدند. و در موضوعاتي ورود كرده و به آنها اهانت نمودند كه همواره ضربه اساسي را از آنجا ديده بودند. آن موضوعات چيزي نبود مگر مقدسات اسلامي و عاشورايي و ارزش هاي ديني ملت؛ زيرا دشمن پليد خوب مي دانست كه ملت ايران با عمل به فرامين قرآن و ائمه اطهار در سايه دين مبين اسلام و مذهب تشيع به باور استقامت و مقاومت رسيده است و نتيجه ايستادگي و مقاومت نيز چيزي نيست مگر پيروزي. ناگزير با حمله به مقدسات روح ملت قهرمان پرور و غيور ايران اسلامي را آزردند و احساس مذهبي و ملي آنان را جريحه دار كردند.
ابتدا با حمله به پايگاههاي مقدس مردم؛ يعني مساجد كه مظهر امنيت، آسايس و همبستگي، محل عبادت و انجام فرايض مذهبي و ديني ايرانيان است، به مقابله با ملت و فرهنگ آنان پرداختند. در ادامه برخي ديگر از پايگاه هاي مردم نهاد اجتماعي و نظامي نيز مورد هجوم كينه توزانه عوامل داخلي دشمن قرار گرفت.
هنگامي كه از اين ماجراها نيز طرفي نبستند، در روز جهاني قدس و 13 آبان كه براي ايرانيان بعنوان روز مقابله با استكبار جهاني معرفي و شناخته مي شود و يادآور حماسه هاي تاريخي در انقلاب اسلامي است نيز افزون بر تخريب اماكن عمومي و ضرب و شتم مردم شعارهاي انحرافي و دشمن شاد كن سردادند. اين ماجراها ادامه يافت و از هيچ اهانتي به مقدسات و مليت ايران و ايراني فرو گذار نشد؛ تا اينكه محرم امام حسين (ع) و ايام عزاداري سرور و سالار شهيدان آغاز شد.
اينجا بود كه ملت ولايتمدار و حسيني ايران اسلامي خونش به جوش آمد و طاقتش طاق شد و كاسه صبرش لبريز؛ و ديگر نتوانست تحمل كند. ملت سلحشور و شهيد پرور و عاشوراساز با عزمي ملي و روحي عاشورايي، روز نهم دي ماه 1388 به خيابان ها ريختند و بي آنكه« هل من ناصري» شنيده باشند به عبارت بهتر بدون انكه كسي«هل من ناصر ينصرني» گفته باشد، به پا خواستند. در اين انسجام ملي و اتفاق عاشورايي از هر سليقه و عقيده سياسي حضور يافت. آن روز عقايد و اختلافات سياسي كنار گذاشته شد و ملت با تمام شور و شعف حسيني و عاشورايي به خيابان ها آمدند تا بساط فتنه و فتنه انگيزان را جمع كنند.
مقام معظم رهبري در گراميداشت اين روز فرمودند: بصيرت يعني اينكه بدانيم شمري كه سر از حسين بريد همان جانباز صفين است كه تا مرز شهادت پيش رفت. نهم دي ماه روز بصيرت و ميثاق امت با ولايت گرامي باد و اين روز، روز فتح و يوم الله ماست.

سر مقاله : حسن سروری

انتهای پیام/